کمک سوارکاری

روشی که سوارکار برای دستور دادن به اسب استفاده می کند. هدف این است که در صورت امکان کمک سریع و دقیق انجام شود تا اسب بتواند فوراً پاسخ دهد. به عبارت دیگر سوارکار با دست و پا و حالت نشستن اسب را به درستی کنترل می کند تا اسب نیت سوارکار را درک کرده و داوطلبانه فرمان سوارکار را اطاعت کند و بدون تردید نسبت به ایدزهای مختلف با آرامش و دقت واکنش نشان دهد. اسب آرامش طبیعی و تعادل هماهنگ را هم از نظر ذهنی و هم از نظر جسمی نشان می دهد و به مردم این تصور را می دهد که اسب آگاهانه اقدامات لازم را انجام می دهد. کاملاً مطیع کنترل سوارکار، مطمئن و متمرکز بر حرکت خط مستقیم، کاملاً صاف نگه داشتن اسب و خم شدن در هنگام حرکت منحنی. دو شکل کمک طبیعی و کمک مصنوعی وجود دارد. اولی شامل کمک دست ها و پاهای سوارکار، وضعیت نشستن و صدا است و دومی شامل شلاق و خار سواری است.